Annonse
21:53 - 03. mai 2012

Fra platehylla: Pärt og gravitasjonen

Smerten ved å gå.

Arvo Pärt: Stod han ikkje der og liksom tviheldt på alvoret?
Annonse

Vi er langt borte frå ironien. Men om eg skriv «no blir det alvor», så vil det fort bli oppfatta ironisk. Difor må eg skrive om Arvo Pärt og Tabula Rasa (1984, ECM Records) slik eg først høyrde den, ein gong på nittitalet.

CD-en inneheld «Fratres» (to ulike versjonar), «Cantus in memory of Benjamin Britten» og den nesten halvtimelange «Tabula Rasa.» «Fratres» (første spor) er framført av Gidon Kremer (fiolin) og Keith Jarrett (piano). Stykket er ei blanding av nervøsitet og ro, som pianoet og fiolinen vekslar mellom. Nervøsiteten forsvinn utover i stykket, tilbake er jordsmonnet med fukt og mørke. Og vissa om ei repeterande rørsle, der alt kjem tilbake til seg sjølv, ein kallar det kanskje smerte.

Pärt er ortodoks kristen, og hans religiøse orientering har stor betyding for hans arbeid, ja, det er kanskje heile hans arbeid. Han er avbilda i CD-coveret, ser ut som ein Dostojevskij-skapnad, med rufsete mørkt hår rundt issen, skjegg, mørk frakk og hovudet på skakke. I tillegg skular han på eit punkt langt der nede, med det eine augebrynet ei aning heva.

ALLEREDE ABONNENT?
Begrenset sommertilbud
Inntil 50 % rabatt
Hold deg oppdatert på politikk, kultur og forskning. Du får alt stoffet som er i papiravisen, egne saker kun på nett, eAvis og hele arkivet med over 50 000 artikler.
Annonse