Annonse
04:00 - 22. juli 2011

Bach som lukkepille

Kva musikk kan gjere med eit forsura sinn.

Eit løft: Når Murray Perahia spelar Bach med Academy of St. Martin in the fields.
Annonse

Eg trengde eit lite løft. Vel er det hyggelig med ferie: Sørlandet, tivoli, dyrepark og bitte litt sol. Med entusiastiske barn og ikkje mindre entusiastisk far og hytte utan vatn. Kva er problemet, eigentleg? Alt handlar om indre haldning, tenkte eg, berre sjå positivt på det, vere positiv. Men himmel, så slitsamt det er å vere positivt om ein eigentleg er sur som ei potte. Kanskje halvpositiv er betre, med halvpositive tankar og eit nøktern sinn. Så om kvelden, då vi såg solnedgangen tenkte eg at det var nok. At naturen var nok, nærvere, vin og hygge. Men om morgonen var den der att. Den sure, murande kjensla av mistrivnad i det trivelege, tyngde i alt det lette. Eg trengde eit løft. Eg har alltid assosiert Murray Perahia med den slemme fisken som et fingrar om ein er uforsiktig. Men namnet skjemmer vel ingen, og i bilen til og frå ei ny flott ferieoppleving lar eg meg faktisk løfte. Er det ikkje utruleg kva musikken kan drive det til med eit forsura sinn? Det som ikkje sola klarer. Ikkje utsikta. Heller ikkje den kjære og forlokkande lukta av sjø, alt ein elles saknar. Men så er det Bach, og som sagt Murray Perahia og Academy of St. Martin in the fields. Innspelinga inneheld tre pianokonsertar, no 1 i D-moll, no 2 i E-dur og no 4 i A-dur. Og det er siste sats på den i A-dur, Allegro ma non tanto som ikkje er lenger enn fire minutt og 25 sekund. Men det er nok. Vi flyg, flyg høgt over Sørlandet, vi er inne i ei kraftfull og ekstatisk blanding av pottermania- og Karlsson på taket-energi. Kva gjer vel køar på vegen, køar ved inngang, køar framfor hoppeslott, køar framfor bilbane, stinn masse av vaksne og barn i vegen når eg prøver å fotografere ein ulv ? kva gjer vel alt dette, når eg blir løfta over og flyg, med mann og barn og bil, over alt ? som om Bach er ein kjempesterk engel som held oss der, styrer oss som med sin vitalitet langt der inne frå himmelen. Allegro. Eg satsar allegro, ikkje largo, det blir tidsnok trong til largo, det blir fort haust. Og så raskt unna dei går, så korte dei er desse konsertane, litt sånn for vår tid, seier eg halvhøgt til mannen min som styrer luftskipet inn mot landing. Så kjekt dei må ha hatt det med denne innspelinga, der «in the fields». Dei må ha gått heilt opp i det, Perahia og gjengen, slik det stråler ut frå strenger og bogar og kva dei no eigentleg brukar når dei spelar i lag. Kanskje heldt dei så vidt beina på bakken dei også, og kvifor skulle dei no det. Ein landar fort nok når vinteren kjem. Sommaren er for fin til å gå glipp av, melde seg ut av. Kven veit kor lenge han varer, ein dag til, eller to. Kanskje tre. Vi landar mellom barn med sabeltannsverd og smiler gjennom regnet som nett avløyste sola, men det er sommarregn, gløym ikkje det, hikkar eg av glede. Og vi får eit lite glimt av alt saman, kor vakkert det er, å vere i live. Kor heldige vi er, som er det. Kor trist det er, når det brått tar slutt. Laura Djupvik er journalist og forfattar. Magnus Andersson, Laura Djupvik, Lars Mørch Finborud, Karin Krog og Knut Schreiner skriver i Morgenbladets klassikerspalte «Fra platehylla».

ALLEREDE ABONNENT?
Inntil 40 % rabatt
Hold deg oppdatert på politikk, kultur og forskning. Du får alt stoffet som er i papiravisen, egne saker kun på nett, eAvis og hele arkivet med over 50 000 artikler.
Annonse