Annonse
00:32 - 09. januar 2015

På sporet av ei anna framtid

Ulrich Beck 1944–2015

Engasjement: Ulrich Beck håpte på ein «europeisk vår» og tok i bruk sine analytiske verktøy og sin optimistiske fantasi for å visa oss at det i framtida kan finnast mange utvegar for Europa. Foto: Anders Birch / NTB Scanpix
Annonse

Det er ein symbolsk rikdom i det at Ulrich Beck døydde av hjarteinfarkt ved inngangen til det nye året, nettopp i denne ettertenksame overgangen, når uroa og forventinga, utvegane og truslane møtest. Han var ein eineståande tysk sosiolog som opplyste oss om verdsomspennande risikoar, men som likevel gav oss ei sterk von om at trugsmålet om vår eigen undergang også er svanger med ei anna og betre framtid.

 

Beck vart fødd 15. mai 1944 i den vesle byen Stolp i Pommern, som no ligg i Polen. Familien flykta vestover etter andre verdskrigen og han vaks opp i Hannover. Han studerte sosiologi, filosofi, psykologi og politisk vitskap i München på 1960- og 70-talet. Det vert fortald at han skreiv ferdig den epokegjerande boka Risikosamfunnet: På vegen mot ein annan modernitet i 1986, kort tid før atomkraftulykka i Tsjernobyl. Han sat og skreiv denne boka på ein roleg plass ved Starnbergsjøen, der han mest truleg såg utover sjøen og tok innover seg korleis bylgjene glitra i solskinet, korleis mørkret og ljoset spelte saman, og han kjende nok at vinden svalna det tenksame og godlynte andletet. Eg samtalte nokre få gonger med Ulrich Beck, og det overraska meg kor sjenert, stillfaren, lyttande og vennleg han var, heilt fri frå professoral arroganse.

ALLEREDE ABONNENT?
Kjøp abonnement
Inntil 50 % rabatt
Hold deg oppdatert på politikk, kultur og forskning. Du får alt stoffet som er i papiravisen, egne saker kun på nett, eAvis og hele arkivet med over 50 000 artikler.
Annonse

Nok en gang blir klassisistene karakterisert som konservative og reaksjonære
Journalisten kunne tatt buss fra Oslo til Göteborg klokken 9.
FFAC kan ha et oppriktig ønske om å hedre søstrenes kunstsamlermor.
Nevnte paragraf gir nemlig kun visse minoritetsgrupper, som Alis, et vern mot «dehumanisering» og andre «hatefulle ytringer».
«Jeg mener at Eggen tar feil når han mer enn antyder at man ikke skal skrive om kannibalisme. Hvis man ikke gjør det, lar man den koloniale historien om «de ville» bli siste ord.»