Annonse
00:00 - 07. september 2018

Den tolmodige einsemda

Anne Helene Guddals skrift er i seg sjølv ein demonstrasjon av ein ikkje-servil litteratur.

Eit trassig blikk: Anne Helene Guddal demonstrerer kor trassig og naturleg det personlege òg kan vere politisk. Arkivfoto: Christian Belgaux
Annonse

Kan eit menneske eigentleg endre seg? Og er eit fritt menneske nødvendigvis eit menneske fri for nevroser? Anne Helene Guddals fjerde utgiving er oppteikningar frå ei stove — på armlengds avstand til verda. Nøkkerosene består av korttekstar i form av dagboksnotat og skildrar eit eg som flyttar heim til mor si og som ikkje lenger vågar anna enn å konsentrere seg om dei nære ting. Boka demonstrerer kor trassig og naturleg det personlege òg kan vere politisk.

Det forstandige. I Guddals forfattarskap framstår det poetiske like ofte prosaisk (i meininga nøkternt) som det prosaiske er poetisk. For det finst noko påtakeleg skjørt parallelt med det forstandige og klare i Guddals tankerekker og skrivemåte. Forfattaren debuterte i 2014 med diktsamlinga Også det uforsonlege finnes, om smerteerfaring og psykoser, romandebuterte i 2015 med Bebo og følgde så opp med dikt igjen, Døden og andre tiggere, i 2016, om kva det betyr å skrive eller leve politisk.

Guddals skrift er i seg sjølv ein demonstrasjon av ein ikkje-servil litteratur, eit trassig, ja til tider uforsonleg blikk på verda. Det er òg styrande i Nøkkerosene, på ulike nivå og i ulike relasjonar. Som for eksempel når eget responderer slik på psykiaterens faste innleiande spørsmål, Kva tenker du på i dag? «Er det ikke best å ikke vite det?»

ALLEREDE ABONNENT?
Kjøp abonnement
Inntil 40 % rabatt
Hold deg oppdatert på politikk, kultur og forskning. Du får alt stoffet som er i papiravisen, egne saker kun på nett, eAvis og hele arkivet med over 50 000 artikler.
Annonse