Annonse
00:00 - 07. september 2018

Den tolmodige einsemda

Anne Helene Guddals skrift er i seg sjølv ein demonstrasjon av ein ikkje-servil litteratur.

Eit trassig blikk: Anne Helene Guddal demonstrerer kor trassig og naturleg det personlege òg kan vere politisk. Arkivfoto: Christian Belgaux
Annonse

Kan eit menneske eigentleg endre seg? Og er eit fritt menneske nødvendigvis eit menneske fri for nevroser? Anne Helene Guddals fjerde utgiving er oppteikningar frå ei stove — på armlengds avstand til verda. Nøkkerosene består av korttekstar i form av dagboksnotat og skildrar eit eg som flyttar heim til mor si og som ikkje lenger vågar anna enn å konsentrere seg om dei nære ting. Boka demonstrerer kor trassig og naturleg det personlege òg kan vere politisk.

Det forstandige. I Guddals forfattarskap framstår det poetiske like ofte prosaisk (i meininga nøkternt) som det prosaiske er poetisk. For det finst noko påtakeleg skjørt parallelt med det forstandige og klare i Guddals tankerekker og skrivemåte. Forfattaren debuterte i 2014 med diktsamlinga Også det uforsonlege finnes, om smerteerfaring og psykoser, romandebuterte i 2015 med Bebo og følgde så opp med dikt igjen, Døden og andre tiggere, i 2016, om kva det betyr å skrive eller leve politisk.

Guddals skrift er i seg sjølv ein demonstrasjon av ein ikkje-servil litteratur, eit trassig, ja til tider uforsonleg blikk på verda. Det er òg styrande i Nøkkerosene, på ulike nivå og i ulike relasjonar. Som for eksempel når eget responderer slik på psykiaterens faste innleiande spørsmål, Kva tenker du på i dag? «Er det ikke best å ikke vite det?»

Lese mer?

— Prøv Morgenbladet —
Det er
ettertanken
som teller
Inntil 30% rabatt
Bestill her
Annonse

Les om hvordan vi behandler dine personopplysninger

Vi anbefaler deg å lese personvernerklæringen og sette deg inn i hvordan vi behandler dine opplysninger. Den vil gi deg bedre oversikt over og kontroll på hva som brukes og lagres av dine persondata. Du finner all informasjon her.