Annonse
00:00 - 16. september 2016

Mors og fars synd

Vigdis Hjorths nye roman er brennbart materiale i ei sterk litterær form.

Annonse

I romanane til Vigdis Hjorth er det eitt spørsmål ein stort sett aldri kjem utanom: Korleis leve modig og sant? I Arv og miljø, Hjorths nye roman, er hovudpersonen Bergljot så tett på spørsmålet at det skakar i prosaens grunnvollar og i romanens ramme.

Skakar slik det gjer i Hjorths julefortelling Julaften (2015) der eit eg uroleg og feberheitt skildrar julaftan saman med familien og der det å få seg berre eitt, og så eitt glas vin til, overstyrer alt mens ho tenker «Jeg må ikke bli full». Og skakar slik det gjer i Om bare (2001), ei intens og djupt nedbrytande kjærleikshistorie. Dette lett maniske ved Hjorths litteratur viser seg heilt ned på setningsnivå, i skrivemåte; korleis ho stadig vender tilbake til same motiv, eller resirkulerer og omformulerer scener og replikkar. For Hjorth er kanskje blitt den fremste fortolkaren av sin eigen litteratur – slik Karl Ove Knausgård er blitt det av sitt forfattarskap.

Romanen opnar med eit arveoppgjer, det står om to hytter på Hvaler. Dei to yngste barna i familien får hyttene, dei to eldste har vore der så lite. Bergljot vil i utgangspunktet ikkje ha noko hytte. Når ho likevel skiftar syn, handlar det først og fremst om kvifor Bergljot sjølv – òg den familien ho ikkje lenger har kontakt med – ikkje opplever henne som eit sunt menneske.

Vi kan ikke love ketsjup til alle,
men vi lover å servere deg viktige saker hver dag.
Annonse

Sommerkampanje med 50% rabatt på abonnement. Trykk her for bestilling.