Annonse
21:57 - 02. februar 2012

Glipa i hylla

Stig Sæterbakken skreiv på ein slik måte at ein blir klar over at lungene er belgar, at hjartet har fleire kammer, at blodet pumpar rundt i kroppen, at sår blør før dei gror, og at ingen er åleine.

Annonse

Tomt. Det var ingenting der. Etter Sæter var det ei glipe i hylla, så byrja T-ane. Telefonen tidlegare på dagen hadde vore så uverkeleg, så rettlina og så informativ. Så endeleg. Resten av dagen gjore eg det som gjerast skulle. Men så, da eg stod der i bokhandelen om ettermiddagen, gjekk det opp for meg. Glipa i hylla. Sæterbakken var borte.

Dei siste månadene har vorte borte i kaos og kartongar, og eg ville ha eit nytt eksemplar av Gjennom natten. «Vi har rydda vekk 2011-bøkene i dag. Dei skal returnerast», sa den tilsette da eg fekk samla meg såpass at eg fekk spurt etter boka. Sjølv om det altså berre er nokre månader sidan romanen kom, var han ikkje aktuell lenger. «Det kan du ikkje meine – ikkje i dag – han er død», sa eg, fekk henne til å hente fram att romanen, betalte og kom meg ut.


    
I fleire år levde eg tett med Edwin Mortens. Den gretne, illeluktande, blinde og bitre oldingen i Siamesisk fylte skallen min dag og natt. Han har vore med meg til USA, og til all verdens konferansar og seminar. Eigentleg skulle eg berre skrive eit kort kapittel om den aldrande kroppen i doktoravhandlinga mi, men da eg var ferdig, hadde Edwin Mortens kravd halve plassen. Han fekk meg til å skrive om tarmar, tankar og tyggegummi, og i eit halvår arbeidde eg berre med spørsmål om hud og dårleg kroppslukt. For det er slikt ein må rekne med når ein arbeider seg djupt ned i bøkene til Stig Sæterbakken.

ALLEREDE ABONNENT?
Inntil 40 % rabatt
Hold deg oppdatert på politikk, kultur og forskning. Du får alt stoffet som er i papiravisen, egne saker kun på nett, eAvis og hele arkivet med over 50 000 artikler.
Annonse