Annonse
05:06 - 10. april 2015

Påske-habitus

Langrenn er synonymt med kulturell kapital.

Illustrasjon: Isabel Shestopal
Annonse

Eg er alltid letta når påsken er over. Ikkje berre kan ein setja tette familierelasjonar på vent, men det vonde samvitet mitt kan òg ta ein pause. Vi er nemleg ein familie som ikkje går på ski. Å bu i Oslo og ikkje kunna gå på ski, er sosialt stigmatiserande. Det er ikkje berre enkelt å sitja i sofaen og lesa statusoppdateringar om fireåringar som er på Kikut før ein sjølv har kome ut av pyjamasen.

Eg har ikkje andre å skulda på enn foreldra mine. Då eg skulle på skiskule i 6. klasse, fekk eg nytt skiutstyr. Foreldra mine gjekk ut ifrå at eg skulle veksa mykje meir. Dette var trass i alt ski eg skulle ha resten av livet. Dermed enda eg opp med 220 cm lange Åsnes turski i raudt og kvitt. Beksaumstøvlane fekk eg i storleik 40. Eg var 160 cm lang og brukte 37 i sko.

På leirskulen prioriterte eg å gjera rampestrekar. Straffa var å bli igjen i matsalen for å skrapa tyggis av borda når dei andre drog ut på ski. Eg hugsar at eg syntest det var ein lette då eg fekk dommen. Det skulle ta 28 år før eg gjekk på ski igjen. Først i fjor kjøpte eg meg nye ski. Dei skulle vera 195 cm, sa mannen i butikken. Støvlane var i storleik 39. Eg ringde indignert mamma, som igjen hevda at eg, ifølgje hennar kalkylar, skulle ha blitt langt høgare enn eg faktisk blei.

Lese mer?

ALLEREDE ABONNENT?
ABONNEMENT
Fra kr 39,-
per uke ved kjøp
av 12 mnd abonnement
Hold deg oppdatert på politikk, kultur og forskning. Du får alt stoffet som er i papiravisen, egne saker kun på nett, eAvis og hele arkivet med over 50 000 artikler.
Annonse

Les om hvordan vi behandler dine personopplysninger

Vi anbefaler deg å lese personvernerklæringen og sette deg inn i hvordan vi behandler dine opplysninger. Den vil gi deg bedre oversikt over og kontroll på hva som brukes og lagres av dine persondata. Du finner all informasjon her.

Mer fra Baksiden