Annonse

Annonse

10:19 - 06. januar 2017

Steen, stø

SYN OG SEGN: For to år sidan fekk Thorvald Steen vite at han hadde ein onkel med same sjukdom som han sjølv. Kvifor hadde mor hans halde tett om dette? Det treng han skjønnlitteraturen for å granske.

Thorvald Steen er kjent som ein av dei mest internasjonalt engasjerte og involverte forfattarane i landet. Foto: Mimsy Møller / Samfoto/NTB Scanpix

Thorvald Steen held seg fast i bokhylla. Handa hans er berre centimeter frå ein serie av oppslagsverk i historie. Han tar eit skritt vidare inn i rommet, flyttar handa til Snorre, den nye serien av Edda, eitkvart eg ikkje ser kva er. Han tar eit nytt skritt i retning rullestolen sin. Samtidig og allereie djupt konsentrert om samtale om litteratur: Om han har lese Vigdis Hjorths Arv og miljø? Ja. To gongar. Kvar skal han byrje, i å dele synet sitt på boka og persepsjonen av den? «Tematikken som ho tar opp, forsvinn i alt det andre.» Kva tematikk – det om kven som eig sanninga? Det om kven si sanning som er den sanne? «Nei. Incest», seier Steen, og kontekstualiserer straks det vi snakkar om, og set det i ein historisk-litterær samanheng. Han nemner kvinnelege forfattarar som går dit det brenn, i eigen biografi, og difor kan skrive sant om djupt menneskelege tema: Tove Ditlefsen, Amalie Skram, Karin Moe og så vidare.

Steen tar eit nytt skritt, og nærmar seg arbeidsbordet sitt, der rullestolen står. Når han kjenner at han står støtt, seier han, utan å nøle: «Eg synest det er modig og imponerande gjort av Vigdis. Gudskjelov at det er fiksjonen ho brukar. Den lærer meg å sjå noko frå perspektivet av eit menneske som har vore utsett for dette. Men samtidig handlar det også om dei store temaa, om skam, skuld, soning», seier han.

Som tidlegare hovudverneombod på Gaustad har han sett mange gode menneske gå til grunne. Misbruket og utnyttinga er tema som han har studert på vegen til graden, cand.philol. med idéhistorie hovudfag: Kva får eit menneske til å utnytte eller mishandle eit anna? Som skjønnlitterær forfattar skriv han om det som er viktigast for han sjølv, og drar veksel på eigen biografi. No sist også erfaringa av kroppen sin. Steen tar eit skritt til, og er ved rullestolen. Varsamt set han seg. Det er lett å gløyme at Steen er sjuk, av progressiv muskeldystrofi. Få menneske er så friske og artige i hovudet og så levande i samtale som Steen. Han møter kvart spørsmål nyfikent og ope. Eg seier: «Hadde du spurt meg om hjelp viss du trong det?» «Ja», seier han. «Det må eg.» Viss han gjer ei feil rørsle, kan han bli liggande vaken med smerter heile natta. Om han ramlar, blir det eit rabalder med tilkalling av hjelpemannskap. Å spørje om hjelp er det ansvarleg av han å gjere. Han har hjelpt folk heile livet. Å måtte be om hjelp fordi han sit i rullestol, er både vanskeleg og stundom givande. «Ansvar» og «tillit» er to nøkkelord i biografien om Thorvald Steen.

HER !

Annonse

Mer fra Portalen

FETT: Er transnasjonal adopsjon et udelt gode? 

ARGUMENT: Vi ønsker ikke å være i nærheten av lik, dødssyke og farlige personer.

PROSA: Revolusjonære oppstander har blitt spredt gjennom papiret som medium. 

ARGUMENT: Hvordan CO₂-lagring egentlig fungerer.

BALLADE: Ny studie viser at folkelige musikkuttrykk gentrifiseres.