Annonse

Annonse

08:46 - 16. mai 2017

Den visuelle dialekta

SYN OG SEGN: Vi markerer identiteten vår gjennom utdanning og yrke, religion og politisk tilhøyr. Kvar vi kjem frå, er ikkje lenger avgjerande eller viktig for kven vi er som menneske. Samstundes ynskjer mange å vise tilhøyr gjennom bruk av bunad.

Arkivfoto: Richard Eriksen

Så mykje betyr bunaden for oss, at over halvparten av norske kvinner, og eit stadig aukande tal menn, vel å ta på seg bunad i høgtidene i året og i livet elles. Frå å vere eit radikalt norskdomssymbol for dei som kjempa for sjølvstende og ein ny, norsk kultur på slutten av 1800-talet, har bunaden vorte eit festplagg for folk i båe endar av den politiske skalaen, jamvel for dei som ikkje er interesserte i politikk eller kultur i det heile.

Sjølv om bunaden var barn av ein ny nasjonal kultur, fekk han raskt ei regional forankring, som uttrykk for ein lokal identitet. Bunaden vart den nye, visuelle dialekta. Men om vi mister eller vel å legge vekk dialekta, har mange av oss enno eit sterkt behov for og eit ynske om å vise fram røtene våre, og kvar vi kjem frå. Gjennom bruk av bunad, til dømes. Og samstundes får bunaden på nytt status som nasjonal identitetsmarkør når nye nordmenn tek han i bruk, som eit uttrykk for tilhøyr og forankring til Noreg. Korleis vart det slik? Kva betyr stad og heimplass for valet av bunad i dag?

 

HER !

Annonse

Mer fra Portalen

FETT: Identitet og splittelse i Maggie Nelsons «The Argonauts».

FETT: Er transnasjonal adopsjon et udelt gode? 

ARGUMENT: Vi ønsker ikke å være i nærheten av lik, dødssyke og farlige personer.

PROSA: Revolusjonære oppstander har blitt spredt gjennom papiret som medium. 

ARGUMENT: Hvordan CO₂-lagring egentlig fungerer.