11:02 - 01. mars 2012

Stillas suverene smerte

Vinner av årets Kritikerpris, Merethe Lindstrøm, ber den litterære arven frå Askildsen på strake hender.

Slagkraft: Merethe Lindstrøm er nominert til heile fire prisar for sin siste roman, som òg imponerer Morgenbladet sin bokmeldar. Foto: Ellen Lande Gossner

Å teie er eit val. Å snakke eit anna. Men korleis avgjere om det ein vel er rett? Dager i stillhetens historie som kom ut i fjor haust, er Merethe Lindstrøms sjuande, og klart beste roman.

Ut over romanane, der den filmatiserte Stedfortrederen (1997), som delvis byggjer på historier frå Bastøy skolehjem, er den mest kjente, har ho skrive sju novellesamlingar. I 2008 var ho nominert til Nordisk Råds litteraturpris for samlinga Gjestene, og same året fekk ho Dobloug-prisen for den samla forfattarskapen sin. Bøkene hennar har ein sterk tematisk samanheng. Med utgangspunkt i konkrete situasjonar, borar Lindstrøm utretteleg ned i dei kjenslestyrte nyansane i nære relasjonar. Dager i stillhetens historie har tematisk slagkraft som eit trykkluftsbor, men er like språkleg finstemt som ei fjærvekt.

 

Ras av erindringar. Romanen er utforma som eit kammerspel der vi møter det eldre ekteparet Eva og Simon. Ho er gamal lektor, han har vore lege. No er dei begge pensjonistar, og byrjar å bli merkte av alderdomen i den grad at dei tre vaksne døtrene deira krev at dei skal ha vaskehjelp. Ein dag har ei av dei med eit skjema for at mora skal søkje om plass på aldersheimen for faren. Det blir liggjande på kjøkkenbordet – men korleis skal ho kunne fylle det ut? «Søknaden. Den kommer til å okkupere tankene mine, uansett hva jeg gjør». Arket blir detaljen som utløyser eit ras av erindringar, for alt medan skjemaet ligg framfor henne byrjar kvinna å minnast.

Lese mer?

Logg inn/registrer deg dersom du allerede er abonnent, eller kjøp tilgang.